Ai ishte regjisor dhe producent filmi amerikano-anglez dhe shkrimtar i librave me temë kriminalistike dhe horor. Alfred Joseph Hitchcock u lind më 13 gusht 1899 në Londër në paralagjen Leytonstone si djali i dytë dhe fëmiu më i ri i tregtarit William Hitchcock dhe i gruas së tij Emme Jane Hitchcock. Familja e tyre ishte e besimit katolik. Alfred vijoi mësimin në shkollën katolike. Fëmijërinë e kaloi i vetmuar dhe i mbyllur. Në moshën 14 vjeçare Hitchcok e humb babanë dhe e braktisë kolegjin shën Ignacisë në Stamford Hill, shkollë e tij e deriatëherëshme dhe pastaj vijon në shkollën e inxhinierisë dhe navigacionit. Pas diplomimit bëhet vizatues dhe dizajner i reklamave në një fabrikë të telefonave. Në atë kohë Hitchcock interesohet për fotografinë ku fillon të punojë në Idustrinë e filmit në Londër në vitin 1920, dhe e fiton një punë të përhershme në Islington Studio, si dizajner i titujve për filmi pa zë.
Filmat “Intriga ndërkombëtare”, “Notorius”, “Unë do të shpëtoj”. Ka shumë tituj në karrierën e këtij krijuesi të jashtëzakonshëm, të trukeve të frikës që kanë ndryshuar përgjithmonë gjuhën kinematografike. Janë filmat më të njohur që nga “Gjuetari i hajdutëve” tek “Psikoja”, nga “Zogjtë” tek “Njeriu tjetër”, nga “Unë rrëfej” te “Marnie”. “Shantazhi” me Anny Ondra dhe John Longden (1929). Është filmi i parë me zë i regjisorit që kundërshtoi dëshirën e prodhuesve për të qenë i tillë, dhe bëri që aktorët e tij të përdorin të gjithë dialogët duke i kombinuar me efektet zanore që nuk u dëgjuan kurrë më parë. “Taverna e Xhamajkës” me Charles Laughton, Maureen O’Hara, Robert Newton (1939). Përshtatur nga novela e të dashurës së tij Daphne Du Maurier (e njëjta shkrimtare e “Rebeça”) filmi është një nga rrëfimet e rralla historike të Hitchcock.
“78/52” e Alexandre O. Philippe me Guillermo del Toro, Bret Easton Ellis, Karyn Kusama, Eli Roth dhe Peter Bogdanovich (2017). Titulli i referohet numrit të tepërt të të shtënave (saktësisht 78) dhe shkurtimet e skenës (52) me të cilat është ndërtuar një nga sekuencat më të famshme në historinë e kinemasë: skena e dushit në “Psycho”. Ishte një shpikje e paharrueshme edhe për shkak se, vetëm tek një e treta e filmit, regjisori vret brutalisht protagonistin (Janet Leigh), si dhe për shkak të zgjidhjes së problemit të censurës (nuk mund të shfaqeshin skenat eksplicite të dhunës vrastare) duke krijuar në imagjinatën e spektatorëve gjithçka që fizikisht nuk shihet. Pavarësisht kësaj, frika dhe tmerri mbizotërojnë gjatë gjithë kohës së sekuencës dhe krijojnë një botë autonome në kontekstin e filmit, pa zbuluar as fajtorin dhe as fatin e mundshëm të protagonistit fatkeq. Duke folur për një seri spektatorësh të shkëlqyeshëm.