Vlerësohet si një nga perandorët më të këqij dhe më mizorë në historinë e Romës së Lashtë. Neroni ishte një perandor i pestë dhe i fundit i dinastisë Julio-Klaudiane, e cila u themelua nga August Oktaviani. U lind më 15 dhjetor të vitit 37 në Antium. Shumica e informacioneve që kemi sot rreth tij, vijnë nga veprat e Tacitit, Suetonit dhe Dion Kasit. Që të tre ata, kanë jetuar dhe shkruar pas mbretërimit të Neronit. Ata i përkisnin shtresës senatoriale, e cila e urrente shumë perandorin. Kjo shpjegon deri diku edhe portretizimin tejet negativ të Neronit në këto burime historike. Por perandori Neron, duket se ka gëzuar njëfarë popullariteti midis shtresave të ulëta. Përveç historisë Romake, Neroni ka një vend të spikatur në historinë e Krishterimit, pasi përmendet si një persekutor i madh i Kishës Katolike, dhe konsiderohej shpesh nga të krishterët e hershëm si Antikrishti. Thuhet se Neroni uli taksat, i dha më shumë pushtet Senatit, i zëvendësoi përleshjet e gladiatorëve me poezi dhe gara sportive. Dhe madje u fali jetën atyre që komplotuan kundër tij. Ndërsa këshilltarët e tij merreshin me administrimin e perandorisë, Neroni nisi të kënaqte pasionet e tij, të cilat me kalimin e viteve u bënë gjithnjë e më ekstravagante. Neroni miratoi një sërë ligjesh kundër tradhtisë, përmes të cilave u zbatuan shumë dënime me vdekje, mes të cilëve edhe 2 të afërm të mbijetuar të perandorit.
Në korrikun e vitit 64, shpërtheu Zjarri i Madh i Romës, që shkatërroi qytetin. Ai incident krijoi legjendën se “Neroni këndonte, ndërsa Roma po digjej”, që lindi fillimisht si një thashethem. Në fakt, Neroni nuk ndodhej në Romë kur ra zjarri, por në Antium. Dhe ai ndihmoi për shuarjen e tij. Pas zjarrit, Perandori Nero shfrytëzoi mundësinë për të ndërtuar Shtëpinë e Artë, një pallat i ri, që nëse do të kishte përfunduar, do të zinte një të tretën e qytetit.
Në vitin 68, në Gali shpërtheu një rebelim nën drejtimin e vetë guvernatorit të saj, Gai Vindeks. Neroni nuk u përball me vendosmëri me revoltën, dhe ajo u përhap shpejt edhe në pjesët e tjera të perandorisë. Servius Galba, guvernatori i Hispanias, u shpall perandor nga legjionet romak, dhe ai e shpalli veten legat i Senatit dhe popullit romak.
Neroni u braktis nga Garda Pretoriane dhe u përpoq të arratisej. Kur mësoi se Senati kishte urdhëruar arrestimin dhe ekzekutimin e tij, Nero zgjodhi të vetëvritej më 9 qershor të vitit 68. Sipas Suetonit, fjalët e fundit të Neronit ishin: Çfarë artisti po humbet bota!