Kanë kaluar pothuajse 50 vjet që kur dikush zbuloi për herë të parë një zhurmë të çuditshme në frekuencën 4,625 kHz me një marrës me valë të shkurtër. Një gumëzhimë që përsëritet 30 herë në minutë, çdo orë të ditës, çdo ditë të vitit. Sot nuk dihet as se nga transmetohet sinjali.
Nuk dihet se kur filluan emetimet e tij, megjithëse duket se ishte në vitin 1976 hera e parë që dikush vuri re gumëzhimën e tij. Një ditë të atij viti, dikush e akordoi marrësin e tij të valëve të shkurtra në frekuencën 4,625 kHz dhe mund të dëgjonte një bip prej dy sekondash që përsëritej vazhdimisht. Lajmi për zbulimin filloi të përhapej në mesin e entuziastëve të valëve të shkurtra, të cilët pyesnin veten se cili do të ishte qëllimi i një transmetimi të tillë.

Kullat e radios.
Stacioni vazhdoi të transmetonte të njëjtin “programim” shqetësues deri në fillim të vitit 1990, kur ndryshoi tingullin e tij të përsëritur të bipit në një gumëzhimë të gjatë 0,8 sekonda. Vazhdimisht, zhurma lëshohej rreth 21 deri në 34 herë në minutë. Gjatë orës së fundit, gumëzhima ndryshoi në një ton të vazhdueshëm që zgjati gjithë minutën.
“Programimi” pësoi ndryshime përsëri më 16 janar 2003, kur kohëzgjatja e toneve u zgjat dhe, përveç kësaj, ato u bënë më të larta. Që atëherë, megjithatë, ai është kthyer në sinjalin e mëparshëm. Stacioni transmeton, dhe vazhdon ta bëjë këtë, 24 orë në ditë me një fuqi të përafërt prej 10 kW.
Por jo të gjitha janë bip dhe gumëzhima, pasi bisedat e largëta në rusisht janë gjithashtu të zakonshme. Një nga këto biseda u dëgjua më 3 nëntor 2001: “Unë jam numri 143. Nuk e marr oshilatorin”. E cila u pasua nga “Kjo është ajo që salla e operacionit po dërgon”.
Nuk janë të gjitha tingujt dhe zhurmat. Janë dëgjuar edhe biseda në rusisht
Mesazhet janë dëgjuar, edhe pse shumë pak. Gjatë viteve që është monitoruar frekuenca, duket se nuk janë përgjuar më shumë se tre-katër mesazhe. E para, në orën 21:58 më 24 dhjetor 1997; Ai përbëhej nga disa seri të shkurtra bip-sh që, pas një momenti, u kthyen në një grua që fliste në rusisht, e cila njoftoi: “UVB-76 tashmë. 18008. BROMAL: Boris, Roman, Olga, Mikhail, Anna, Larisa. 742, 799, 14” (emrat janë nga alfabeti fonetik rus, i cili përdoret për drejtshkrim).
Mesazhi u përsërit disa herë derisa një seri tjetër bip-sh shënoi fundin dhe u kthye monotonia e gumëzhimës.

Janë dëgjuar numra, emra dhe fjalë, kuptimin e të cilëve askush nuk ka mundur ta deshifrojë.
Ky transmetim i parë i folur bëri të mundur zbulimin e sinjalit të stacionit, UVB-76, dhe vendin nga i cili transmetoi, Povarovo, rreth 40 kilometra në veriperëndim të Moskës. Megjithatë, qëllimi i transmetimit mbeti mister.
Një zë i ngjashëm mund të dëgjohej më 12 shtator 2002, megjithëse shumë i shtrembëruar, gjë që e bëri shumë të vështirë për ta kuptuar plotësisht. Ajo që mund të transkriptohej ishte diçka si “UVB-76, UVB-76. 62691 Izafet 36938270”.
Asnjë zë tjetër nuk u dëgjua më deri disa vite më vonë. Ishte ora 7:57 e mëngjesit të datës 21 shkurt 2006. Një tjetër zë, jashtëzakonisht i deformuar, por këtë herë mund të regjistrohej: “75-59-75-59. 39-52-53-58. 5-5-2-5. Konstantin-1-9-0-9-0-8-9-8-Tatiana-Oksana-Anna-Elena-Pavel-Schuka. Konstantin 8-4. 9-7-5-5-9-Tatiana. Anna Larisa Uliyana-9-4-1-4-3-4-8”.
Më 2 shtator 2010, një fragment i simfonisë legjendare të Liqenit të Mjellmave të Çajkovskit mund të dëgjohej në stacion. Përveç kësaj, një zë femër mund të dëgjohej duke recituar numra nga 1 deri në 9, me një ritëm që dukej se tregonte një kod Morse. Pas kësaj, pati një ndryshim në vendndodhjen e stacionit, duke braktisur vendndodhjen e tij origjinale në Povarovë dhe duke adoptuar një vendndodhje të re.

Më 2 shtator 2010, në stacion mund të dëgjohej një fragment i simfonisë legjendare të Çajkovskit “Liqeni i Mjellmave”.
Më pas nuk kishte më mesazhe dhe, sot, qëllimi i stacionit mbetet i panjohur. Sipas disave, misioni i tij është të “transmetojë urdhra në njësitë ushtarake dhe qendrat e rekrutimit të Qarkut Ushtarak të Moskës”.
Një teori tjetër mbron se urdhrat do të ishin të destinuara për spiunët rusë që janë në një mision jashtë vendit. Ekziston një opsion që paraqet diçka të tmerrshme: ai do të lidhej me një avion pa pilot të armatosur me ngarkesa bërthamore që, në rast të një sulmi armik dhe kur emetimi ndalon, nga ana e tij do të lëshonte bombat e tij në shenjë hakmarrjeje. Dhe ka një opsion të fundit: po sikur asnjë dorë njerëzore të mos e përdorte stacionin dhe as rusët të mos dinin për ekzistencën e tij?
Ka teori që sugjerojnë se stacioni do të kishte funksione ushtarake dhe madje do të planifikonte sulme ushtarake.
Në vitin 2010, studiuesit gjurmuan stacionin përmes Google Maps dhe zbuluan se ai ishte në një lloj bunkeri në një ish-bazë ushtarake ruse në periferi të Povarovës. Kështu iu afruan zonës një grup ndjekësish dhe misterdashës.
Grupi foli me banorët vendas të cilët u thanë atyre se kishte pasur një numër të madh stuhish në zonë atë vit. Njëri prej tyre ishte aq i jashtëzakonshëm sa posti ushtarak u evakuua brenda pak orësh. Pas një shëtitje të gjatë, grupi gjeti atë që dukej si hyrja e bunkerit pranë një sërë ndërtesash ushtarake, të gjitha të braktisura.

Bunkeri ishte i vështirë për t’u aksesuar.
Njerëzit ishin larguar me shpejtësi, duke lënë disa sende gjatë rrugës. Bunkeri ishte i vështirë për t’u aksesuar, por ata hynë në brendësi të tij, e cila ishte, sipas grupit, një “hapësirë e errët dhe e vetmuar, diçka si një labirint me një numër të madh korridoresh dhe dhomash”.
Brenda gjetën një libër që përmbante një regjistrim të mesazheve të dërguara përmes UVB-76, i fundit nga i njëjti muaj gusht, kur ata supozohej se duhej të largoheshin nga zona. Shenja eterike që kishte magjepsur botën prej vitesh më në fund pati shenjën e saj të parë fizike.

Sot besohet se radio mund të transmetonte nga Kirsino (Кирсино), disa kilometra larg Shën Petersburgut.
Sot, The Buzzer, ose UVB-76 ose MDZhB vazhdon të transmetojë. Por misteri i tij vazhdon, pasi askush nuk e di arsyen e ekzistencës së tij apo kush e operon, dhe bëhet fjalë për përcaktimin e vendndodhjes së re të sinjalit.
Për sa kohë që nuk ka asnjë konfirmim zyrtar dhe The Buzzer vazhdon të lëshojë atë zhurmë karakteristike, njeriu mund të vazhdojë të pyesë veten për kuptimin e atij stacioni dhe kush e drejton atë. Spiunë, ushtri ruse, të huaj? Gjithçka është e mundur./E.T