Nga Leonard Veizi
Çdo 3 dhjetor, bota ndalet jo thjesht për një reflektim të zakonshëm, por për një ballafaqim të drejtpërdrejtë me thelbin e saj human. Kjo nuk është një datë në kalendar për të ripërsëritur slogane, por për të parë në sy realitetin e dinjitetit të panegociueshëm dhe të drejtës për një jetë të plotë të personave me aftësi të kufizuara. Kjo ditë është një kujtesë e fortë se cilësia e shoqërisë sonë matet nga mënyra se si i trajton më të brishtët – dhe se respekti është fjalë boshe nëse nuk kthehet në mundësi të prekshme, në akses të garantuar dhe në mbështetje pa kushte.
Në rrugët e qyteteve tona, në shkolla e administrata, në institucione, ende hasim pengesa që nuk janë vetëm materiale, por janë mbi të gjitha mure mendore, të ndërtuara me paragjykim dhe indiferencë. Janë ato vështrime që mbajnë larg, ato dyer që nuk hapen sepse askush nuk e mendoi, ato heshtje që nuk guxojnë të bëhen bashkëbisedim të barabartë. Dhe pikërisht përballë kësaj, dita e sotme bërtet më fort se kurrë: Dinjiteti nuk është lëmoshë, është një e drejtë themelore.
OKB-ja e ka vendosur këtë ditë si një platformë globale për të promovuar të drejtat, mirëqenien dhe përfshirjen e personave me aftësi të kufizuara në të gjitha sferat e jetës – sociale, ekonomike, kulturore dhe politike. Është një mision që tejkalon çdo statistikë apo dokument zyrtar; është një premtim njerëzor, të cilin secili prej nesh ka për detyrë ta mbajë.
Pas çdo emri ka një histori lufte të përditshme: Një nënë që lufton për terapinë e nevojshme të fëmijës së saj. Një i ri në karrocë që kërkon të arsimohet në një ndërtesë pa asnjë rampë. Një shkrimtar që krijon botë të pabesueshme, por nuk gjen hapësirë publike ku të shprehet. Një punonjës i aftë që kërkon vetëm një shans të drejtë. Dita e sotme nuk është vetëm për ta – është për të gjithë ne. Është një thirrje për të shembur barrierat me dorën tonë, qoftë duke ngritur zërin tonë qytetar, qoftë duke shkulur rrënjën e thellë të mentalitetit.
Le të vazhdojmë ta themi hapur, ashtu si dhe më parë: Përfshirja nuk është akt mëshire. Përfshirja është akt drejtësie. Ajo është mënyra më e qartë dhe më e ndershme për të dëshmuar se jemi një shoqëri që rritet, që mëson dhe që jeton me bashkëjetesë të vërtetë dinjitoze.
Në këtë ditë dhe në çdo ditë që vjen, askush nuk duhet të mbetet pas. Askush nuk duhet të ndihet i padukshëm. Të drejtat e tyre nuk duhet të kërkohen – ato u takojnë pa kushte, si ajri që marrim.
Le të jetë 3 dhjetori jo vetëm një kujtesë e shkurtër, por një zotim i përhershëm. Një dritë e ndezur për ata që sfidojnë çdo ditë barrierat e botës, dhe një detyrim i palëkundur për ne të tjerët, që t’i heqim ato pengesa përfundimisht nga rruga.