Më 27 tetor të vitit 1952, lind në Chicago, politologu, ekonomisti, dhe shkrimtari, amerikan me origjinë japoneze, Francis Fukuyama.
Fukuyama është i njohur për librin e tij “Fundi i historisë dhe njeriu i fundit” (1992), i cili argumenton se përhapja në mbarë botën e demokracive liberale dhe kapitalizmit të tregut të lirë të Perëndimit dhe stilit të tij të jetesës mund të sinjalizojë pikën përfundimtare të evolucionit sociokulturor të njerëzimit dhe të bëhet forma përfundimtare e qeverisjes njerëzore. Megjithatë, libri i tij i mëvonshëm “Besimi: Virtytet Sociale dhe Krijimi i Prosperitetit” (1995) modifikoi pozicionin e tij të mëparshëm për të pranuar se kultura nuk mund të ndahet qartë nga ekonomia. Fukuyama lidhet gjithashtu me ngritjen e lëvizjes neokonservatore, nga e cila ai është distancuar që atëherë.
Fukuyama ka qenë anëtar i lartë në Institutin Freeman Spogli për Studime Ndërkombëtare që nga korriku 2010 dhe drejtor Mosbacher i Qendrës për Demokracinë, Zhvillimin dhe Sundimin e Ligjit në Universitetin Stanford.] Në gusht 2019, ai u emërua drejtor i Masterit Ford Dorsey në Politikat Ndërkombëtare në Stanford.
Para kësaj, ai shërbeu si profesor dhe drejtor i programit të Zhvillimit Ndërkombëtar në Shkollën e Studimeve të Avancuara Ndërkombëtare të Universitetit Johns Hopkins. Më parë, ai ishte Omer L. dhe Nancy Hirst Profesor i Politikës Publike në Shkollën e Politikave Publike në Universitetin George Mason.
Ai është anëtar i këshillit të Forumit Ndërkombëtar për Studime Demokratike të themeluar nga National Endowment for Democracy dhe ishte anëtar i Departamentit të Shkencave Politike të Korporatës RAND.[6] Ai është gjithashtu një nga 25 figurat kryesore në Komisionin e Informacionit dhe Demokracisë të krijuar nga Reporterët pa Kufi.