Teksa ka kaluar një javë që kur tërmeti shkatërrimtar goditi Turqinë dhe Sirinë dhe vrau mijëra njerëz. Por mes dëshpërimit, ka pasur edhe histori që ngjajnë me mrekulli. Kjo është një prej tyre.
Kur Necla Camuz lindi djalin e saj të dytë më 27 Janar, ajo e quajti Yagiz, që do të thotë “trim”. Vetëm 10 ditë më vonë, Necla ishte zgjuar duke ushqyer djalin e saj në shtëpinë e tyre në provincën Hatay të Turqisë jugore. Pak çaste më vonë, tërmeti goditi dhe ata e gjetën veten nën grumbuj rrënojash. Necla dhe familja e saj jetonin në katin e dytë të një ndërtese moderne pesë-katëshe në qytetin e Samandag.
33-vjeçarja e gjeti veten të shtrirë me foshnjën në gjoks, ende të mbajtur në krahë. Një gardërobë e rënë pranë saj i shpëtoi jetën duke mos lejuar që një pllakë e madhe betoni t’i shtypte. Nënë e bir kanë qëndruar në këtë pozicion për gati katër ditë.
E shtrirë nën rrënoja, Necla nuk mund të shihte gjë tjetër veçse terr. Ajo duhej të mbështetej në shqisat e tjera për të kuptuar se çfarë po ndodhte. Për shkak të pluhurit, ajo fillimisht luftoi për të marrë frymë, por tha se shpejt u qetësua. Ajo ndjeu sikur kishte lodra fëmijësh poshtë saj, por nuk mund të manovronte veten për të kontrolluar. Përveç garderobës, lëkurës së butë të djalit të saj të porsalindur dhe rrobave që ata mbanin, ajo nuk ndjente asgjë përveç betonit dhe mbeturinave. Nga larg ajo mund të dëgjonte zëra. Ajo u përpoq të bërtiste për ndihmë dhe të përplaste veshjet.
“A ka njeri atje? A mund të më dëgjojë dikush?”, thirri ajo.
Kur kjo nuk funksionoi, ajo mori copat e vogla të rrënojave që kishin rënë pranë saj. Ajo i përplasi ato në gardërobë, duke shpresuar se do të ishte më e zhurmshme. Ajo kishte frikë të godiste sipërfaqen sipër saj në rast se ajo rrëzohej. Megjithatë, askush nuk u përgjigj. Necla e kuptoi se ekzistonte mundësia që askush të mos vinte në ndihmë të tyre.
“Isha e tmerruar”, thotë ajo.
Në errësirën nën rrënoja, Necla humbi të gjithë ndjenjën e kohës. Megjithatë, ajo e dinte se duhej të kujdesej për Yagiz dhe ta ushqente me gji nën rrënoja. Nuk kishte asnjë burim uji apo ushqimi. E dëshpëruar, ajo u përpoq pa sukses të pinte qumështin e saj të gjirit. Necla mund të ndjente zhurmën e ekipit të shpëtimit sipër dhe të dëgjonte hapa dhe zëra, por tingujt e mbytur ndjeheshin larg. Ajo vendosi të kursente energjinë e saj dhe të qëndronte e heshtur nëse zhurmat nga jashtë nuk afroheshin më shumë.
Pas më shumë se 90 orësh nën tokë, Necla dëgjoi zhurmën e qenve që lehin. Ajo pyeste veten nëse po ëndërronte. Lehjet u pasuan nga zhurma e zërave.
“A jeni mirë?” thirri njëri në rrënoja.
Ajo kuptoi në atë moment se ishte gjetur. Ekipet e shpëtimit gërmuan me kujdes në tokë për ta gjetur atë, ndërsa ajo mbajti në gjoks të birin, Yagiz. Errësira u thye nga një dritë që shkëlqente në sytë e saj.
Kur ekipi i shpëtimit nga Departamenti i Zjarrfikësve të Bashkisë së Stambollit pyeti se sa vjeç ishte Yagiz, Necla iu tha se e dinte vetëm se ai ishte 10 ditësh kur ra tërmeti.
Pasi ia dorëzoi Yagiz shpëtimtarëve, Necla u çua më pas me barelë përpara asaj që dukej të ishte një turmë e madhe. Ajo nuk mund të njihte asnjë fytyrë. Ndërsa u transferua në një ambulancë, ajo kërkoi konfirmimin se djali tjetër i saj ishte shpëtuar gjithashtu.
Kur mbërriti në spital, Necla u përshëndet nga familjarët të cilët i thanë se bashkëshorti i saj, Irfan dhe djali i saj trevjeçar, Yigit Kerim, ishin shpëtuar nga rrënojat. Por ata ishin transferuar disa orë larg në një spital në provincën Adana, pasi kishin pësuar lëndime të rënda në këmbë.
Çuditërisht, Necla dhe Yagiz nuk kishin pësuar lëndime të rënda fizike. Ata u mbajtën në spital për 24 orë për vëzhgim përpara se të dilnin. Necla nuk kishte shtëpi ku të kthehej, por një anëtar i familjes e dërgoi atë në një tendë blu të improvizuar të punuar nga druri.
