Tetëdhjetë vjet më parë lindi Gianni Rivera: i konsideruar si një nga mesfushorët më të mëdhenj të të gjitha kohërave, djali i artë flet për mënyrën se si e sheh futbollin sot.
Më 18 gusht, Gianni Rivera mbush të tetëdhjetat, me këtë rast rishikojmë etapat e karrierës së tij përmes një interviste të Matteo Liberti me kampionin e madh, marrë nga arkivat e Focus Storia.
Flamurtari i Milanit, ku luajti për 19 vjet duke grumbulluar trofe, dhe protagonist në kombëtaren, ku doli kampion evropian (1968), Gianni Rivera ishte i pari italian që fitoi Topin e Artë (1969) dhe konsiderohet ndër numri 10 më i madh i të gjitha kohërave. Midis debutimit të tij në Serie A në 1958, në moshën pesëmbëdhjetë vjeç në Alessandria dhe pensionimit të tij në 1979, futbolli ndryshoi. Fillimisht kalimi nga televizioni bardh e zi në televizionin me ngjyra, në vitet ’70 dhe më pas iu dorëzua interesave ekonomike. Jo pa polemika dhe hetime gjyqësore që kanë nxjerrë në dritë skandale të rënda. Le të flasim se sa ka ndryshuar bota e futbollit mes dje dhe sot me “djaloshin e artë” të futbollit italian.
A ka ndryshuar stili i jetesës së futbollistëve?
“Do të përgjigjem me shaka: në kohën time ne futbollistët shkonim të kërkonim restorante që do të na bënin zbritje, por sot janë restorantet që i ftojnë lojtarët të veprojnë si një forcë lëvizëse tregtare”. Në këtë këndvështrim, jashtë fushës së lojës, ka ndodhur një ndryshim rrënjësor në jetën e futbollistëve dhe ky ndryshim është përcaktuar nga hyrja e reklamave në futboll. “Derisa isha duke luajtur, klubet i bazonin interesat e tyre në të ardhurat nga ndeshjet dhe ishte rreptësisht e ndaluar të reklamohej. Më pas, duke filluar nga vitet 1980, sponsorët hynë në lojë dhe nevojat për reklama i shndërruan lojtarët më të njohur në personalitete mediatike që pasurohen, pagat mënjanë, falë të drejtave të imazhit”.
A ka marrë përsipër interesi ekonomik?
“Për sa i përket lojtarëve individualë, nuk mund të shprehem, duhet të pyesni secilin prej tyre. Por padyshim që sistemi i futbollit ka humbur diçka nga pikëpamja njerëzore. Jemi përshtatur me një kulturë që vjen nga SHBA dhe e cila e sheh sportin si një biznes që duhet shfrytëzuar në çdo mënyrë. Prandaj profesionalizmi i ekzagjeruar i shumë lojtarëve, gjithmonë të gatshëm për të ndërruar fanella në funksion të kontratave më të mira. Gjithashtu për këtë arsye ka më pak flamuj në botën e futbollit. Duke përdorur sërish një shaka, mund të themi se më parë mendonim të luanim e më pas të paguheshim, ndërsa sot shpesh ndodh e kundërta”.
A ndikon biznesi te gjyqtarët?
“Në atë kohë, unë kritikova klasën e arbitrave për disa zgjedhje që nuk më bindën mua, as pjesën tjetër të dhomës së zhveshjes dhe vetë klubin, Milanin.
Sido që të jetë, sot besoj se gjyqtarët nuk janë veçanërisht të kushtëzuar, si sepse fitojnë më shumë se më parë, dhe për këtë arsye kanë autonomi më të madhe mendore, dhe sepse mbikëqyrjet e tyre eventuale janë aty për t’i parë të gjithë, falë zhvillimit të teknologjive të xhirimit të televizionit. Gabimi, pra, gjithmonë mund të na shpëtojë.
A ka ndryshuar qasja ndaj të rinjve?
“Në të kaluarën i kushtohej një vëmendje e madhe akademive, pastaj për një kohë të gjatë kishte një tendencë për t’u neglizhuar për t’u fokusuar te lojtarët e gatshëm, shpesh të huaj. Megjithatë, sot po rizbulojmë se e ardhmja e ekipeve tona qëndron në zhvillimin e sektorëve të të rinjve. Sidomos në Itali, ku edhe kompanitë më të pasura kanë shumë më pak para se në realitetet e tjera evropiane”.
A janë “mjetet e tregtisë” të njëjta?
“Në përgjithësi pajisjet tona, duke filluar nga çizmet, të prodhuara nga këpucarë të specializuar, ishin tashmë të shkëlqyera dhe të ngjashme me ato të sotme. Jo balonat. Dikur ato ishin prej lëkure, ndërsa sot janë bërë nga materiale plastike të cilat kanë më pak rezistencë ndaj ajrit, duke prodhuar trajektore më të paparashikueshme, të cilat i vënë në vështirësi portierët, të cilët, jo çuditërisht, priren gjithnjë e më shumë të refuzojnë topin sesa të bllokojnë. atë. Të gjithë, të paktën teorikisht, në favor të shfaqjes”.
Çfarë do të thotë fitimi i Topit të Artë?
“Të jem i sinqertë, jo, përveçse më dha gëzim të madh. Në atë kohë morëm një komunikim të thjeshtë nga France Football (një revistë franceze që çdo vit i jep çmimin futbollistit më të mirë përreth, ed) dhe gjithçka përfundoi me kaq. Sot, megjithatë, cirku mediatik që rrethon çmimin tërheq sponsorë të mirë dhe e bën spektakël dhënien e Topit të Artë”.
Meksika ’70: a e dinte ai që po bënit histori?
“Jo. Për ne ishte një fitore si shumë të tjera. Veçanërisht e dhimbshme, por jo e ndryshme nga të tjerët. Por më pas, gjatë darkës së organizuar për të festuar triumfin, filluam të kuptonim se kishim ndezur një entuziazëm të jashtëzakonshëm në Itali. Lajmet e festimeve na mbërritën njëri pas tjetrit dhe kuptuam se kishim bërë një vepër që do të hynte në historinë e vendit tonë (aq sa u riemërtua “ndeshja e shekullit”, ed)”.
A është përkeqësuar “loja më e bukur në botë”?
“Në disa aspekte ka evoluar dhe në të tjera ka evoluar. Ndonjëherë është më argëtuese se në të kaluarën, duke tentuar ta bëjë atë spektakolare, herë të tjera është më e thatë, pa pasion. Megjithatë, në përgjithësi, e gjithë bota ka ndryshuar dhe futbolli bashkë me të. Sigurisht që është fakti që futbolli ka ndryshuar kur interesat ekonomike kanë mbizotëruar ndaj atyre sportive.
Për fat të mirë, pasioni i fansave mbetet i pandryshuar, i gjallë si dikur”.