“Ky zbulim ndihmon në zgjidhjen e një debati të gjatë”, tha Arthur Briaud nga Qendra Kombëtare e Kërkimeve Shkencore të Francës. Natyra e “zemrës” së Hënës, qoftë e shkrirë apo e ngurtë, mban çelësin për të zhbllokuar historinë e Hënës dhe, si rrjedhojë, kronikat e Sistemit Diellor
“Rezultatet tona sfidojnë evolucionin e fushës magnetike të Hënës për shkak të demonstrimit të qartë të ekzistencës së një bërthame, duke ofruar një pasqyrë të rëndësishme në afatin kohor të ngjarjeve hënore gjatë Sistemit Diellor të hershëm”, shtoi ai.
Brendësia e trupave qiellorë mund të kuptohet më së miri përmes të dhënave sizmike. Tërmetet prodhojnë rreze akustike që, pasi ndërveprojnë me materialet e brendshme, ofrojnë njohuri për thelbin e objektit.
U shfrytëzuan edhe të dhënat nga misioni Apollo, por zgjidhja e kufizuar e tyre paraqiste sfida në përcaktimin e gjendjes së bërthamës së brendshme. Të dy modelet e ngurta dhe ato fluide të bërthamës dukeshin të besueshme përmes vëzhgimeve të Apollonit.
Bërthama e njohur
Hulumtimi i përpiktë zbuloi njohuri intriguese. Ata gjetën rrëshqitje aktive thellë brenda hënës, duke sugjeruar që materialet më të dendura fundosen ndërsa ato më të lehta ngrihen. Kjo teori e përmbysjes, e cila shpjegon elementet specifike të rajonit vullkanik në Hënë, tani po fiton më shumë terren.
Për më tepër, ata përcaktuan se bërthama e Hënës ngjan shumë me Tokën, e përbërë nga një shtresë e jashtme e lëngshme dhe një bërthamë e brendshme e ngurtë. Dendësia që ata gjetën janë çuditërisht afër hekurit, shkruan Curiosmos.
Të kuptuarit e bërthamës së Hënës ka implikime për historinë e saj magnetike. Dihet se Hëna dikur kishte një fushë magnetike të fortë, e cila filloi të binte rreth 3.2 miliardë vjet më parë. Zbulimet e reja mund të hedhin dritë mbi arsyet e rënies.
Ndërsa njerëzit përgatiten për një vizitë tjetër në Hënë, shanset për të konfirmuar në mënyrë sizmike këto përfundime mund të jenë “aty pranë”./ S.M