Thashethemet e fundit në rend kronologjik që ushqejnë idenë e arratisjes së Adolf Hitlerit në Amerikën e Jugut në fund të Luftës së Dytë Botërore mund të depozitohen lehtësisht nën titullin “jo lajm”. Ato vijnë nga një dokument (dosje) i CIA-s i deklasifikuar së fundmi , i cili thjesht raporton një pamje të paprovuar të Führer-it . E njëjta agjenci më pas e hodhi poshtë raportin si një “fantazi të dukshme”.
Duke lënë mënjanë dyshimet për këtë zbulim të fundit , nuk është hera e parë që hipoteza se Hitleri do të kishte gjetur strehë në një vend latin, të mbrojtur nga një qeveri mike, josh historianë, gazetarë dhe shërbime sekrete, si dhe teoricienët e konspiracionit . Lëshimet, vdekjet e dyshimta, sekretet shtetërore dhe “koincidencat e çuditshme” (deklarata më e njohur për një teori të përsosur konspirative ) janë pjesët që përzihen në mënyrë ciklike me zbulime pak a shumë të bujshme për të krijuar teorinë e arratisjes së përsosur të Hitlerit drejt Deteve të Jugut Herë pas here enigma pasurohet dhe, duke lënë mënjanë të vërtetën historike , ata që besojnë se më i keqi i mbijetoi fatit të tij thonë se kanë arsyet e tyre.
Ne kemi mbledhur hipotezat kryesore dhe rindërtimet e mbledhura që nga 30 prilli 1945 , të cilat të gjitha kanë të përbashkët mungesën e provave të forta. Ne e bëjmë këtë më shumë për kuriozitet historik sesa për të vërtetuar këto teza: pozicioni ynë është gjithmonë i njëjtë, “Pretendimet e jashtëzakonshme kërkojnë prova të jashtëzakonshme” siç tha Carl Sagan. Dhe në këto raste provat nuk janë aspak të jashtëzakonshme… që mund të jetë dëshmi se Hitleri u fsheh mirë. Ose se vërtet vdiq në Berlin.
1. Versioni i Hugh. I pari që tregoi për vetëvrasjen e Hitlerit ishte Hugh Trevor Roper, historian dhe agjent i inteligjencës britanike, i ngarkuar me hetimin e orëve të fundit të Führer-it: versioni i tij, i botuar në librin Ditët e fundit të Hitlerit , u konsiderua i besueshëm. Megjithatë, në fillim të viteve 1980, Roper deklaroi gjithashtu se ditarët e Hitlerit të gjetur në Dresden ishin autentikë, të cilët në vend të kësaj doli të ishin një falsifikim sensacional.
Ata që mohojnë historinë e bunkerit dhe vetëvrasjes i referohen pikërisht këtij episodi të fundit: po sikur Trevor Roper, ndaj Hitlerit, të kishte vepruar si agjent sekret dhe jo si historian?
2. Të ngjashmit. Pasi u shpëtoi disa sulmeve që kishin përforcuar skizofreninë e tij paranojake, Hitleri mund të ketë punësuar njerëz të ngjashëm për të mbrojtur veten, siç është i mirënjohuri Gustav Weler: raportet konfidenciale të mbajtura në arkivat e KGB-së , ruse 007 , do të konfirmonin se kishte edhe dy prej tyre. në bunker. Gazetari Marco Dolcetta, ndër të tjera, e përmend në librin e tij Spektret e Rajhut të Katërt (Rizzoli Bur).
3. Skedarët e shërbimeve. Shërbimet sekrete amerikane janë përballur disa herë me vdekjen e diktatorit, me disa raportime madje mjaft imagjinative. Edgar J. Hoover, kreu i fuqishëm i FBI-së nga viti 1935 deri në 1972, duket se ka qenë në mesin e mbështetësve të një Hitleri të gjallë, duke marrë raporte në kohë nga informatorë të ndryshëm, i sigurt se ka parë Hitlerin dhe Eva Braun në një tren ose ulur në. një kafe, mu nën hundën e administratave në përputhje. Disa nga këto dokumente janë “deklasifikuar” së fundmi, në dekadën e fundit, pjesërisht të censuruara (emrat e burimeve, dëshmitarëve dhe punonjësve të FBI-së). Sipas gazetës izraelite Haaretz, megjithatë, Hoover “manovroi”, duke shfrytëzuar dosjet, për të ushtruar presion mbi qeverinë dhe ushtrinë dhe për të fituar avantazhe ndaj rivalit të përhershëm të FBI-së, CIA-s.
4. Biblioteka. Në librin e tij, Marco Dolcetta gjithashtu thekson se disa libra nga biblioteka personale e Hitlerit u gjetën në Amerikën e Jugut; “sipas logjikës”, kjo do të sugjeronte se ai i merrte me vete në udhëtimin e gjatë, mijëra kilometra larg Gjermanisë “e tij”.
Autori shkruan: “Prejardhja e librave vërtetohet nga ex libris (një lloj vule pronësie) të Fyhrer-it dhe me shënime autografe të shkruara me një dorëshkrim identik me atë të komenteve në fund të vëllimeve në bibliotekën në Berghof. , rezidenca private e Hitlerit në Alpet bavareze”. Megjithatë, sado magjepsëse, kjo dëshmi është paksa shumë e dobët: edhe nëse janë të vërteta, ato libra mund të kishin ardhur nga burime të tjera. Në fakt, të mos harrojmë se imituesit nazistë – përfshirë ata të Führer-it – kishin dhe kanë një grup të madh admiruesish.
5. Misteri i nëndetëseve. Në Oltremare Sud (Tropea Editore), një botim 700 faqesh, gazetarët Juan Salinas dhe Carlos De Napoli rindërtojnë kalimin në Atlantik të disa nëndetëseve gjermane, U-boat, të ashtuquajturit “ujqërit gri”, të cilët i shpëtuan kontrollit të aleatët në të cilët ishin dorëzuar anijet e tjera detare.
Abel Basti, një nga gazetarët më të njohur argjentinas dhe autor i librit On Hitler’s Trail (Eden Edizioni), bëri të njëjtën gjë . Të gjithë autorët raportojnë se nëndetëset kishin anuluar numrin e vjetër serial, të gjitha duke adoptuar akronimin U-530, dhe kjo interpretohet si një rastësi domethënëse (një term që për teoricienët e konspiracionit të të gjitha kohërave ka vlerën e konspiracionit, në fakt).
/E.T