25 qershor 2009
Nga Leonard Veizi
Majkëll Xhekson nuk ishte thjesht një këngëtar që bënte namin në Hit Parade dhe thyente rekorde shitjesh me disqe që fluturonin nga raftet nëpër botë. Ai ishte vetë zëri i një epoke, një djalosh i përjetshëm që me zërin e tij të kristaltë, me ritmet që e bënin trupin të lëvizte pa dashje dhe me lëvizjen legjendare moonwalk, shndërroi muzikën në një gjuhë të përbashkët për të gjithë. Vija melodike e këngëve të tij nuk i përkiste një kohe të caktuar – ajo ishte trend në çdo kohë. Nga “Billie Jean” te “Beat It”, nga “Black or White” te “Earth Song”, çdo notë që dilte prej tij kishte një mision: të prekë, të nxisë, të frymëzojë, të bashkojë. Për të rinjtë e sotëm që kërkojnë identitet, që duan të dëgjohen, që kërkojnë frymë – Majkëll Xhekson mbetet një udhërrëfyes i padukshëm, një dëshmi se arti mund të jetë më shumë se argëtim: mund të jetë revolucion, mund të jetë shpresë….
…Atë mëngjes qershori, bota u trondit. Një lajm i papritur, i pabesueshëm, i tejdukshëm si një rrufe në qiell të kaltër, përshkoi globin me dhimbje: Majkëll Xhekson kishte vdekur. Një dritë që s’kishte qenë kurrë thjesht njeri, një emër që për miliona shenjonte frymën e vetë artit, ndaloi së rrahuri në trupin e një 50-vjeçari të lodhur nga fama, nga harresa, nga dashuria e pakusht që kthehet në ankth.
Dhe muzika – ajo që ai vetë e kishte ngritur në mit, në shpëtim dhe në sakrificë – heshti për një çast të gjatë, të pazakontë.
I lindur në Gary, Indiana në vitin 1958, si një fëmijë që kërkonte hapësirë për të marrë frymë mes zhurmës së një bote të padrejtë, Majkëll u ngjit në skenë shumë herët – si një fëmijë çudibërës në grupin familjar “The Jackson 5”. Por ai nuk kishte ardhur në jetë për të qenë pjesë e një kori. Ai kishte lindur për të qenë simfoni më vete.
Kur nisi rrugën e tij si artist solo, bota kuptoi se po shihte lindjen e një epoke të re – epoka Jackson. Me albume që tashmë janë më shumë se klasike – “Off the Wall”, “Thriller”, “Bad”, “Dangerous”, “HIStory” – ai nuk ndërtoi thjesht një karrierë, por krijoi një gjuhë të re muzikore, vizuale, emocionale. Një mënyrë të të qenit artist që kërkonte gjithçka dhe i jepte gjithçka publikut të tij.
Me zërin që thyente kufijtë midis dhimbjes dhe ekstazës, me lëvizjet që sfidonin gravitetin dhe realitetin, ai u bë mishërimi i ëndrrës amerikane dhe tragjedisë njerëzore, njëkohësisht.
Quajtur “Mbreti i Pop-it”, ai ishte më shumë se një mbret: ishte një univers në vetvete, ku muzika ishte vetëm një prej dimensioneve. Ai bashkoi racat në ekranet e MTV-së, shkatërroi murin midis artit elitar dhe kulturës popullore, vendosi modën e vitit që s’kishte ardhur ende. Nga moonwalk-u te xhaketat ushtarake, nga klipet që ngjanin me filma, deri te fjalët e tij për paqen, për fëmijët, për planetin – Michael ishte një prift i pop-it, por dhe një shenjtor i palumtur që kërkonte gjithnjë shpëtim.
Por lavdia kishte një çmim të tmerrshëm. Ishte i ndjekur nga skandalet, nga hetimet, nga përqeshja dhe glorifikimi i një bote që nuk falte as mitet e saj. Jetonte në vetminë e një burgu me mure nga pasuria dhe pasioni, një ekzistencë ku çdo pasqyrë kthehej në gjyq dhe çdo duartrokitje në zë të përjetshëm kërkesash.
Në vitin 2009, ai përgatitej për rikthimin me shfaqjet “This Is It”, një titull që tingëllonte profetik. Por në vend të një skene të ndezur nga reflektorët, trupi i tij u shtri në heshtjen e një dhome spitali në Los Anxhelos, viktimë e një mbidoze medikamentesh që i jepnin qetësinë që bota nuk ia kishte lejuar kurrë.
Vdekja e tij nuk ishte fundi i një artisti, por kapitulli i fundit i një epoke. Majkëll Xhekson nuk ishte vetëm një yll – ai ishte vetë qielli i popit, një qiell që ndriçonte mbi miliona zemra, sidomos mbi ata që ndiheshin ndryshe, të lënë pas, të pangushëlluar. Dhe në vdekjen e tij, ata ndienë se ishin braktisur sërish.
Por muzika nuk vdes. Muzika, si dashuria, si shpresa, si një hap në errësirë që bëhet dritë, mbijeton. Dhe këngët e Majkëll Xhekson – “Man in the Mirror”, “Heal the World”, “Earth Song”, “Billie Jean” – janë dëshmi e përjetshme se arti mund të jetë një jetë më vete, një rrugë që nuk mbyllet kurrë.
Sepse ndonjëherë, edhe kur yjet bien, drita e tyre ndriçon për breza të tërë. Majkëll Xhekson ishte një nga ata yje.